Categoriearchief: Uncategorized

Een dag op pad met Michel de Groot, van Klank tot Kleur

Van Klank tot Kleur

Op vrijdag 6 oktober mocht ik een dag met Michel de Groot van Klank tot Kleur meelopen. Van Klank tot Kleur is het bedrijf van Michel dat zich specialiseert in het opknappen, renoveren en onderhouden van antieke of karaktervolle piano’s en vleugels. De naam, van Klank tot Kleur, is bewust gekozen. De klank van een piano is natuurlijk het eerste en meest bepalende. Maar ook hoe de piano eruitziet is volgens Michel erg belangrijk.

Het was een bijzondere dag. Vandaag moest Michel een piano uit 1900 afleveren, nadat deze de afgelopen drie maanden is opgeknapt. Van nieuw binnenwerk tot het opnieuw bleken en

Michel zet de laatste puntjes op de i

kleuren van de ivoren en ebbenhouten toetsen. Op deze laatste ochtend werden de puntjes op de i gezet, de speling van de toetsen, de terugslag van de hamers, nog een laatste keer het stemmen checken. Vol overgave vertelde Michel over de piano en liet hij de klank horen.

Het moment waarop we de doek van de piano haalden toen deze bij de mensen thuis stond was onvergetelijk. De eigenaren wreven met liefde over hun prachtig herstelde familiestuk, raakten de toetsen aan en luisterden naar de klank. Prachtig.

Van Klank tot Kleur, met passie en precisie, het klopt. De naam, het motto, het is de hele dag volop zichtbaar.  Michel heeft gevonden waar zijn passie ligt: werken op het raakvlak tussen techniek en kunst/muziek. Mooi om te zien hoe hij zijn draai heeft gevonden.  En dat heeft effect op zijn omgeving.

Dat geldt ook voor scholen en organisaties. Als je motto/visie en je kunde zo zichtbaar wordt in je werk, levert dat energie, plezier en veel mooie dagen op. Je vindt je draai en dan duurt het niet lang voordat je omgeving dat ook oppikt. Ik kan je helpen te ontdekken wat er allemaal is.

Floris

Je draai vinden!

Meer van minder…

En dat kwam er, meer van minder. En vrijwel alles kwam langs. Minder administratie, minder kinderen, minder zeurende ouders, minder vakantie, minder feesten en activiteiten, minder zeuren, minder eerst school en dan bso, minder slecht betaald, minder vrouwen, minder onderhoud intensieve vloeren, minder kritiek, minder oplossen van maatschappelijke problemen, minder opvoedkundige problemen van ouders dumpen, minder in het management elkaar het hand boven het hoofd houden, minder het wiel zelf uitvinden,  en minder lage waardering.

Mocht ik iets vergeten zijn, het is niet bewust. De discussies zijn interessant en daarmee zie je ook het probleem van het onderwijs terug. Iedereen heeft een eigen perspectief en daarmee de eigen oplossing voor minder. Waar de één voorstelt om keuzes te maken in het kader van de hoeveelheid activiteiten, stelt de ander dat dat nou juist is waar het om gaat. Volgens mij is de kern van deze lijst dat er meer dan zat, zo niet een heleboel onderwerpen zijn waar leerkrachten, scholen, directeuren en bestuurders keuzes uit kunnen maken. Maar ergens voor kiezen is makkelijk. Ergens niet voor kiezen, dat is vele malen lastiger.

Ik denk wel dat de maat vol begint te raken. Ik denk dat het onderwijs minder het roer uit handen moet geven (en wellicht ook had moeten geven). Ik denk dat minder mopperen en tegelijk hard aan het werk gaan ook niet helpt. Het onderwijs moet minder anderen laten bepalen wat er gebeurt. Als het onderwijs niet zelf het stuur in handen neemt, gaat iedereen helpen met sturen.

Het lijkt inderdaad voetbal wel, iedereen heeft er een mening over. Maar niet iedereen met een mening kan ook voetballen. Ook dat geldt voor het onderwijs.

 

Floris

Minder, minder, minder, daar willen we wel meer van…

Minder, minder, minder. Daar willen we wel meer van…

Ik heb in mijn post op linked-in zomaar wat opgenoemd wat mij te binnen schoot. En ondertussen loop ik tegen wel meer dingen aan. En werd ik nieuwsgierig.

Zullen we samen een lijst maken met alles wat wel minder kan in het onderwijs? Laat in een reactie na waar jij aan denkt. Maak het aub concreet, zodat ik een mooi volledig lijstje kan maken met onderwerpen die minder kunnen in het onderwijs….
En dan houden we het wel netjes hè? Niet op de man spelen, dat siert ons niet.

Doen jullie mee?
Floris

 

Als meer niet lukt, mag het dan ietsje minder zijn?

Dinsdag 27 juni heeft de roep naar meer hard geklonken in het onderwijs. We willen meer geld voor de scholen, meer salaris voor de leerkrachten, meer waardering voor ons werk en meer collega’s die ons in de toekomst komen helpen. De vraag om meer, meer, meer wordt hoofdschuddend ontvangen. We krijgen namelijk steeds meer, en moeten niet zeuren, aldus Sander Dekker.

Ik denk graag mee en probeer een brug te slaan. We gaan vragen om minder, minder, minder.

Zo willen we minder kinderen in de klas. En misschien ook iets minder diversiteit in de onderwijsbehoeften van onze kinderen. Dat gaat al erg helpen. Verder zouden we heel graag iets minder mensen willen die iets van ons eisen. Zodat we weer minder papier hoeven te gebruiken en minder op hoeven te schrijven. Minder proefballonnetjes en voor minder maatschappelijke problemen het onderwijs gebruiken. Minder hoge verwachtingen bij bijvoorbeeld Passend Onderwijs, minder focus op de ranking. En dan als laatste graag minder geroep om muziek EN bewegingsonderwijs EN gezonde scholen EN burgerschap EN sociale veiligheid EN duurzaamheid EN 21st century skills EN techniek EN creativiteit EN vast nog wel meer. Kies er een paar uit, doen we die.

Floris

eerder (27-6-17) gepost op linked-in: linked-in

 

Mijn draai vinden

Wat een vragen, wat een kwesties. Het duizelt een beetje van de adviezen, tips en zaken die geregeld moeten worden. Verzekeringen, maar welke dan, voorwaarden, contracten, tarieven, het is me wat. Ondertussen maakt mijn stap wat los in mijn omgeving en voer ik allerlei boeiende en interessante gesprekken over wat mogelijk zou kunnen gaan komen. Dat is natuurlijk allemaal leuk en aardig en ik houd mezelf voor dat ik geen haast heb, maar ergens is er toch de behoefte aan zekerheid.

Wel is duidelijk dat ik me voor ogen moet houden wat ik wilde bereiken met het opzeggen van mijn baan en wat ik daarvoor terug wilde. Afwisseling, variatie, meer inhoud, helpen floreren en ook innoveren. Het helpt dat zo nu en dan hardop tegen mezelf te zeggen, dan houd ik me er beter aan. Het nadeel is dat dit nog weinig opties uitsluit.

Ach de luxe van veel ijzers is natuurlijk geweldig. Het avontuur is begonnen, nu mijn draai gaan vinden…

 

Opbouwen

Floreren gaat niet vanzelf, dat is me allang duidelijk. Floreren is het resultaat van noeste arbeid, samenwerking, beetje geluk en het kiezen van het juiste moment.

Het opzetten van mijn eigen bedrijf is een ontdekkingsreis op zich. Ik moet nadenken over de vorm, over geld, over uurtarief, voorwaarden, verzekeringen, belastingen maar vooral ook: Wat ga ik dan doen?

Dat laatste vind ik het leukst. Ik heb nog alle mogelijkheden op 1 september, alles kan nog. Maar wat dan? Het past mij om enthousiast te raken en zo steeds meer en mooier te bedenken. Allerlei diensten die ik wil aanbieden bedenk ik, dingen die ik goed kan en leuk vind om te doen. Dingen die ik graag zou willen doen. Maar ‘allerlei’ maakt niet goed duidelijk waar je mij als opdrachtgever voor kunt bellen. Om gebeld te worden voor een opdracht, is het beter om duidelijker te zijn.

Ik begin op stoom te komen. Laatst schoot door mijn hoofd dat buschauffeur worden nu ook een mogelijkheid is (niet dat ik dat wil, maar het feit dat het kan is wel verfrissend). Genoeg knopjes die bloemen kunnen worden. Of zoals de spreuk zegt: “Als je alles los laat, heb je twee handen vrij.”

De vraag is dan wel, wat ga je oppakken?

 

Ook Floreren? neem contact op.

Kogels en kerken

Het is bij mijn huidige werkgever, OPO-R, bekend dat ik ga vertrekken, dat lucht op. Tegelijkertijd betekent dat iedereen vraagt: Wat ga je doen? Floreren zeg ik dan. Maar kritisch en geïnteresseerd als mijn omgeving is, is dat antwoord zelden voldoende. Ja leuk, maar hoe dan?

Dat ben ik aan het uitvinden. Zoals op de eerste pagina te lezen is, heb ik nog wel in beeld waar mijn kriebel of kwispel zit. Dat heb ik een leven lang al. Kinderen in mijn klas, of soms zelfs de hele klas, die net niet lekker in hun vel zitten. Een volleybalteam dat niet goed draait. Een bevriende eigenaar van een kinderdagverblijf die steeds tegen hetzelfde probleem aanloopt.

In mijn werk als bestuurder zijn de onderwerpen die daarover gaan ook de krenten in de pap. Nieuwe schoolplannen en missie-visie dagen op de scholen om te kijken wie je bent en wat je dan wilt. Haal- en Brengdagen waarbij de hele organisatie bij elkaar op schoolbezoek gaat. Directeuren die door intervisie elkaar helpen te groeien in hun vak. Trajecten waar ik van kan smullen. Maar ook trajecten waar ik als bestuurder op gepaste afstand moet blijven. En dus de vloer aan anderen laat, waaronder diverse externen. En toen dacht ik: als ik nou eens die externe word.

Dat is wat ik wil gaan doen. En dat is waar ik nu mee bezig ben. Dat uitvinden, uitwerken, toespitsen en duidelijk maken. Wat kan ik dan doen voor het onderwijs?

Het is spannend, ik weet wat ik los laat en niet wat ik terugkrijg. Het is fantastisch, als je alles loslaat heb je twee handen vrij. Het is overweldigend, de wereld die voor je open gaat als je uit het gebaande pad stapt. En ik ga floreren, ik ga mezelf opnieuw uitvinden en nu al, terwijl ik in de marge wat aan het opbouwen ben, merk ik groei, ontwikkeling en heel veel nieuwe ideeën.

 

Het zaadje is ontkiemd, het floreren gaat beginnen.

 

floris