Categorie archief: Op de fiets naar Alpedrete

Alweer een tijdje thuis

Het is alweer ruim een half jaar geleden dat ik aankwam in Madrid. Zoals dat wel vaker gaat met mij, groeien de herinneringen naarmate het langer geleden is. Nog niet zo lang geleden had ik erge heimwee naar de tocht, de rust en stilte en de eenvoud van het bestaan. De eerste twee weken moest ik mezelf nog uitputten, was het doel Madrid op de fiets en buffelde ik me ongans door het gure Franse land. Na die twee weken veranderde het doel. Een mooie fietstocht richting Madrid. Een veel beter en ook zeer haalbaar doel. Daarmee waren de grootste zorgen op de dag: hoe lang duurt de helling nog? Stop ik nu voor pauze? Stop ik straks voor een pauze? Stop ik nu en straks voor een pauze?

Van alle herinneringen is die het sterkst. De rust, de stilte, de eenvoud van het bestaan. Ook hellingen konden mij niet meer frustreren, die waren er gewoon, net als ik, ik was er ook gewoon.

Het fietsen, dagelijks sporten, de overweldigende natuur en het dag in en dag uit buiten zijn verveelde ook nooit. Maar het gezin dat in Nederland wachtte en naar Madrid vertrok om me op te halen, dat miste ik wel.

Ik raad het iedereen aan, vooral als de verantwoordelijkheden groot en de hectiek sterk is, ga er een tijdje uit. Bepaal zelf de tijd, bepaal zelf wat je wilt doen, maar zorg ervoor dat het lang en uitdagend genoeg is om echt tegen jezelf aan te lopen en dan rust te vinden. En, ook vanuit eigenbelang, doe dat met enige regelmaat, je wordt er beter van!

 

Floris

Prima bankje hier!
Prima bankje hier!

Spanje

Op woensdagavond 11 mei had ik met mijn moeder afgesproken in Caséra-Verduzan in Zuid-Frankrijk. Zij trekt in haar uppie met haar zelf bedachte en gemaakte Citroen Berlingo-kampeerauto door Zuid-Frankrijk en Noord-Spanje. De toch naar Caséra-Verduzan was verschrikkelijk. Steile hellingen, regen, wind, onweer en bliksem. Ik ben drijfnat geregend, het water liep via mijn nek zo mijn rug op. Doorweekt met meer dan 50 km per uur de helling af, je gaat dan haast verlangen naar een goede stevige klim om weer warm te worden.

Mijn moeder en de kampeerauto
Mijn moeder en de kampeerauto

Ik was er klaar mee, dat weer, die kou, de nattigheid, de heuvels, de wind. Het aanbod om een  stuk mee te liften was niet te weerstaan. De volgende dag zat ik, alweer ijskoud, net over de Franse grens in Spanje.

Vandaag, vrijdag de 13 e, ben ik naar Pamplona gefietst. Na 50 km afdalen en klimmen in een hostal beland en de rest van de middag door het oude centrum van Pamplona ge(ver)dwaald, leuke stad. Zondag heb ik in Logroño afgesproken. Een avond genieten van goed gezelschap, die mooie stad en heerlijke hapjes. Maandag nog een stukje liften en dan gezwind naar Alpedrete fietsen voor de hereniging met het gezin.

Rustdag

Mensen die mij kennen weten dat zo’n doel, Alpedrete op de fiets in bijna vier weken, voor mij als een rode lap kunnen werken. Ik schrijf wel zo mooi, het is het gaan dat telt en niet het komen, maar ik wil toch wel verrekte graag in Alpedrete aankomen.

Ik ben nu, na 13 dagen over de helft. Het gaat eigenlijk hartstikke goed, ik maak heel wat kilometers per dag, rond de 80-90 gemiddeld en klim de laatste vier dagen gemiddeld 1000 meter per dag. Ik geniet van het onderweg zijn, van de dingen die ik zie of meemaak en vind de dagelijkse inspanningen ook fijn. Nou ja, meestal dan. De afgelopen twee dagen ging het van op en neer. Daar word ik altijd een beetje moe van. Met 8 km/u omhoog, met 48km/u naar beneden en dat dan 20 keer achter elkaar.

Vandaag mezelf een rustdag gegund, nou ja, mezelf. Mijn hulplijn, Petra, heeft me dat ten stelligste geadviseerd. En gelijk heeft ze. Ik ben zo gebrand op het halen van Alpedrete op de fiets, dat ik alsmaar twijfels heb of ik het haal. Daarbij vergeet ik dan dat ik nu door een prachtig gebied fiets, met waanzinnig mooi weer. Dat ik nog niet op de helft van mijn tijd ben, dat de fiets in Spanje gratis in de trein mag (Hollander hè) en dat er eigenlijk niet zoveel is dat niet goed kan gaan.

Behalve dan dat mijn stoeltje stuk is. Zul je net zien, doe je rustig aan, kan je niet meer lekker zitten…..😀

Dank Peet!

En dan gaat je stoeltje stuk....
En dan gaat je stoeltje stuk….

Fietsen maar

Het is donderdag 28 april en ik zit in Troyes. Een hotel, want het is nog immer verrekte koud. Vandaag de hele dag droog en zowaar zonder jas en handschoenen gefietst, even. We gaan de goede kant op.

het fietsen gaat best goed, nu twee dagen achter elkaar meer dan 100 km gereden, alhoewel de benen daar vandaag een mening over hadden. Morgen twee meer serieuze heuvels op de route, ben benieuwd wat dat brengt.

Tadaa, alleen nog met thermoshirt. Geen jas en met zonnebril.
Tadaa, alleen nog met thermoshirt. Geen jas en met zonnebril.

 

50!

Ook voor onderweg
Ook voor onderweg

Het is me wat, 50 worden. Je wordt het maar één keer, maar ja, ook 49 word je maar één keer. Toch is dit een alom geaccepteerde mijlpaal. Naast de vrienden van het volleybal, hebben ook de familie en vrienden en zelfs de collega’s op kantoor er iets van gemaakt.

Het is bijna zover. Nog de laatste zaken regelen, veel aandacht voor thuis en de zenuwen in bedwang houden. Het voelt als een examen of sollicitatiegesprek. Ik heb daar zin in en zie er tegenop tegelijk. Het liefst wil ik dat het nu zover is, dat we kunnen beginnen. Dan kan ik stoppen met denken en lekker gaan doen.

Tegenwind

Tegenwind

Afgelopen week fietste ik buiten. Een straffe wind pal tegen bij de start van de tocht. Ik had ’s morgens thuis het weer bekeken op de app. Meestal bekijk ik de windrichting, zodat ik het rondje met wind tegen kan starten, om met wind mee huiswaarts te keren (eerst het zuur, dan het zoet). Op de app werd gewaarschuwd voor mist en mist betekent windstil. Dus vol goede moed trapte ik er op los. Wel registreerde ik iets meer weerstand en windgeruis in de oren, maar in mijn hoofd zat weinig tot geen wind, dus trappen maar…

Al snel moest ik mijn enthousiasme omzetten in realisme. Alhoewel ik in het begin nog behoorlijk snel over de weg vloog, kostte me dat allengs meer en meer moeite. Dit ging ik nooit de hele toch vol houden. Met het risico mij in de eerste tien kilometer op te blazen, moest ik iets minder hard gaan. Temporiseren dus, terugschakelen, tandje lichter en handjes los op het stuur. In het begin kon ik steeds een tijdje vrede hebben met het rustige tempo en het feit dat het landschap minder snel aan mij voorbij kwam. Maar iedere keer na een paar minuten sloop de versnelling er in en voor ik het wist was ik mezelf weer het snot voor de ogen aan fietsen. Om dan weer terug te schakelen, tandje lichter etc. Waarna ik weer langzaam harder ging.

Ik was aan het vechten tegen de wind. Ik had een andere verwachting, vond dat ik harder moest kunnen dan het ging, wilde niet te lang weg blijven, maar toch ook een flink stuk fietsen. Allemaal zaken die in mijn hoofd zaten en mijn fietsen beïnvloedde. Na een tijdje rustig ging ik weer harder, schoof ik naar het puntje van mijn zadel, verkrampten mijn handen en armen aan het stuur en begon ik weer met stümpfen.

Een goede oefening is het vinden van een soort zen. Niet meer vechten tegen de wind, accepteren dat het is wat het is en op souplesse, met een gelijkmatig tred rustig verder trappen. In mijn trainingen op de Taxc, waarbij ik afwisselend tussen Luik en Bastenaken trainingen doe, of in de bergen van Mallorca aan fietsen ben, leer je dat wel. Vechten tegen berg is langzaam sterven. Accepteren dat de berg er is, de weg omhoog lang en vervelend is en je niet steeds afvragen of na de volgende bocht de top daar is, fietst veel makkelijker. Frappant is dat mijn hartslag dan omlaag gaat, de trapfrequentie, het wattage en de snelheid ook omhoog gaan. Zolang je niet bezig bent met de top, maar accepteert dat er is wat er is, gaat het meteen makkelijker.

De zen vond ik niet deze dag tegen de wind. Na 25 km pal tegen de wind was ik gebroken. Plezierig was het allerminst. De kunst is dus om niet naar het doel te fietsen, maar vooral onderweg te zijn. Of zoals mijn moeder altijd zegt: “Het is het gaan dat telt, niet het komen.”

Een bijzonder tapeje

25-2-2016

Gelukkig kon de fysio zo snel niets bijzonders vinden, anders dan een wel heel snelle reactie op zijn gewriemel met mijn knie. Binnen de kortste keren hing er een zakje met vocht linksonder.

Met echo nog even gekeken naar de binnenkant, maar ook dat gaf niet zoveel aan. Vervolgens een stukje tape om de knieschijf iets meer naar binnen te bewegen en voorzichtig maar proberen. Nou dat werkt wel, 70 km gefietst in een licht verzet en eigenlijk geen effect op de knie. Eens kijken hoe dat zich houdt.

Binnenkort wel weer de Ardennen aanvallen op de Tacx. Ik word steeds maar weer gewaarschuwd voor de venijnigheid van die pukkels, waar begin ik aan….Bovendien hebben mijn broer en mijn schone zus verrassingen in petto, verrassingen waarvoor ik wel iets om moet rijden en een stuk of wat pukkels extra moet nemen. grafiek rondje durbuy

Dit is een route van de verrassing terug naar de originele route.