Rustdag

Mensen die mij kennen weten dat zo’n doel, Alpedrete op de fiets in bijna vier weken, voor mij als een rode lap kunnen werken. Ik schrijf wel zo mooi, het is het gaan dat telt en niet het komen, maar ik wil toch wel verrekte graag in Alpedrete aankomen.

Ik ben nu, na 13 dagen over de helft. Het gaat eigenlijk hartstikke goed, ik maak heel wat kilometers per dag, rond de 80-90 gemiddeld en klim de laatste vier dagen gemiddeld 1000 meter per dag. Ik geniet van het onderweg zijn, van de dingen die ik zie of meemaak en vind de dagelijkse inspanningen ook fijn. Nou ja, meestal dan. De afgelopen twee dagen ging het van op en neer. Daar word ik altijd een beetje moe van. Met 8 km/u omhoog, met 48km/u naar beneden en dat dan 20 keer achter elkaar.

Vandaag mezelf een rustdag gegund, nou ja, mezelf. Mijn hulplijn, Petra, heeft me dat ten stelligste geadviseerd. En gelijk heeft ze. Ik ben zo gebrand op het halen van Alpedrete op de fiets, dat ik alsmaar twijfels heb of ik het haal. Daarbij vergeet ik dan dat ik nu door een prachtig gebied fiets, met waanzinnig mooi weer. Dat ik nog niet op de helft van mijn tijd ben, dat de fiets in Spanje gratis in de trein mag (Hollander hè) en dat er eigenlijk niet zoveel is dat niet goed kan gaan.

Behalve dan dat mijn stoeltje stuk is. Zul je net zien, doe je rustig aan, kan je niet meer lekker zitten…..😀

Dank Peet!

En dan gaat je stoeltje stuk....
En dan gaat je stoeltje stuk….

Een gedachte over “Rustdag”

  1. Das balen van je stoeltje. Creatief zijn hoort ook erbij dus ik weet zeker dat je een goede oplossing voor gaat verzinnen. Suc6 met het bereiken van je doel, MOET GOED!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *