Tegenslag

Tegenslag

Zoals met alle plannen, is er een periode van vlucht naar voren, waarna er weer een moment van tegenslag komt. Geen voorbereiding of weg ergens naar toe gaat gelijkmatig en eenvoudig. Zo ook met een dergelijke reis. Na het aanvankelijke idee en het daarbij gepaard gaande enthousiasme, komen de bedenkingen. Er zijn wel 1000 redenen te bedenken waarom dit geen goed idee is. En wel 500 waarom het idee in zichzelf wel goed is, maar het natuurlijk niet uitgevoerd kan worden. Een maand, alleen, terwijl je getrouwd bent en kinderen hebt, nou ja, vul maar in.

De praktische bezwaren dienen overwonnen te worden. Uiteindelijk is dat gelukt en is dat vrij soepel gegaan. Nu, een week of 10 voor vertrek, is veel geregeld. In grote lijnen is het officieel en kan het bekend gemaakt worden. Natuurlijk zijn er tal van zaken die nog niet geregeld zijn, zoals de route van Pau naar Madrid, terug van Madrid, tickets voor Petra en de jongens etc. Op dit moment lijkt dat gedeelte in ieder geval helemaal op groen te staan.

Ook fysiek ging alles van een leien dakje. Nog nooit eerder heb ik me al trainend naar een dergelijk evenement toegewerkt. Ik fiets veel, maar dat is omdat ik vooral het fietsen erg leuk vind. Geen opbouw, geen trainingsfrequentie, geen gedachte over wat er dan getraind moet worden. Nu kom ik erachter dat het heel erg leuk is om gericht ergens naar toe te werken en bij te houden hoe je ontwikkeling is. Eigenlijk levert een dergelijke reis veel meer plezier op dan alleen die paar weken.

Maar tegenslag is er ook. Bedenkingen over de duur, lengte en moeilijkheidsgraad van de reis, de risisco’s, ongelukken of pech die er mogelijk te wachten staat. De eenzaamheid, alles alleen moeten doen, de brutaliteit die je soms nodig hebt om iets te regelen, maar waar ik niet zoveel van bezit. Wat als mijn lijf het niet trekt?

En dan heb je plots een dikke knie, rood, kloppend en warm. Geen uitzonderlijk trauma, of iets wat je niet al veel vaker gehad hebt, wel veel last en ongemak. Zoals zo vaak gedoken naar een bal bij volleybal. Mijn eigen diagnose is een ontstoken slijmbeurs. De symptonen zijn vrij eenduidig, het is niet zo moeilijk. Rus is het devies. Rust….Inmiddels ben ik drie weken verder. Ik heb 2,5 weken echt rust gehouden. Daarna, de knie was weer geslonken, kouder, maar nog wel met een klein bultje, weer wat gaan fietsen. Dat had meer na-effect dan ik gehoopt had. Afgezien van mijn voorbereiding, ben ik bang dat dit het hele plan wel eens door de war zou kunnen gooien.

Een dipje dus. En wat doe je bij een dipje? Dan ga ik, nadat ik daar even bij stil heb gestaan, op zoek naar wat ik dan wel kan doen. Dus snel de fysio bellen en vragen of we dit ook wat pro-actiever aan kunnen pakken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *