Claveles

Eind jaren 80 vertrok een goede vriendin van mij, Elsmarijke, na enige tijd wikken wegen naar Madrid. Haar liefde, die zij ergens in het buitenland tegen het lijf gelopen was, woonde daar namelijk, Carlos Alonso Lopez.  Dat was voor mij het begin van een eindeloze reeks avonturen richting Madrid en Spanje. En zo ben ik van dat land gaan houden, van de natuur, de cultuur, het eten en de passie. En de rare dingen van het land neem ik op de koop toe.

Ik was al eerder in Spanje geweest en vond het geen pretje. Onverstaanbaar taaltje, ze spraken geen woord over de grens en alles kwam onvriendelijke op me over. Restaurants waren dicht of verlaten, men leek geïrriteerd ons te zien. Als verwend kampeerder in Frankrijk, met heel veel, heel rustieke en goedkope campings, was Spanje even slikken. Vol, groot, heel duur en wat een herrie maken die Spanjaarden.

Toen ik, samen met twee vrienden, voor het eerst richting Madrid gingen, Pozuelo de Alarcon om precies te zijn, was dat een ware ontdekkingstocht. Als helden werden we onthaald en alle vrienden en familie werden zo’n beetje opgetrommeld om ons te onthalen. Feest hier, avontuur daar, huissleutel en gaan. Dat is nauwelijks veranderd. Nog steeds ben ik van harte welkom, nog steeds is het ontvangst gastvrij, nog steeds, of misschien wel meer, voelt het als thuiskomen. Gelukkig mogen we al enkele jaren ook een deel van de rekeningen betalen.

Eva en ik 1996 denk ik

 

Nu ruim 25 jaar, heel wat kilootjes, twee huwelijken, vier kinderen en talloze verhalen rijker, kom ik nog steeds graag in Spanje, bij Els en Carlos, die inmiddels in Alpedrete wonen. Inmiddels zijn Petra en ik peetouders van hun jongste dochter, Eva Alonso Hulsbos. Ik heb de rest van de familie Alonso goed leren kennen. Ik heb gezien hoe het eerste vriendje van Maria bij het doopfeest van Eva aan de broers van Maria werd

trouwfoto
Eva als ringdrager bij het trouwen van Petra en mij in 200 2

overgeleverd. Ik heb met Kiko geklommen, met hem en Nacha door Nederland gefietst, ben op hun huwelijk geweest en heb in zijn huis in Sexmiro gelogeerd. Ricardo heeft mij het nachtleven van Madrid en omstreken leren kennen, eind jaren tachtig en begin negentig. Ik heb samen met Luis op een belachelijk grote boot door Nederland gevaren en

DSC_2931
Carlos met Abel in 2010

heb een doorhem gemaakt schilderij van mijn peetdochter Eva in de slaapkamer hangen. Pablo heette mij hartelijk welkom toen ik Washington, Potomac, in zijn huist mocht logeren. Met Pedro en Kiko heb ik in de bergen door de sneeuw gesjouwd. Ook de vrienden van Els en Carlos heb ik in de loop der jaren goed leren kennen. Van Luis, helaas inmiddels overleden, heb ik mijn Spaanse naam gekregen: Claveles (anjers).

Talloze keren ben ik naar Alpedrete afgereisd, met de auto, vliegtuig, motor en een keer per trein vertrokken. Nu ga ik er op de fiets naar toe, een lang gekoesterde wens. Een cadeau van mijn lief toen ik 49 werd. Omdat ze mij het gunt om een maand lang zoiets te ondernemen. Hoe lief is dat?

de toekomst begint nu