Fietsen zonder bagage

Uit de reeks “Bestuurder op de Fiets”

Een fietstocht met bagage maken vind ik fantastisch. Alleen op pad door Nederland of over de grens, jezelf moe trappen terwijl je buiten bent en het landschap aan je voorbij trekt. Jij en je gedachten, de weg en de route. Fysiek zo nu en dan het uiterste van jezelf vragen, zeker als de weg over een heuvel of bergpas loopt, of de wind de verkeerde kant heeft gekozen. En dan ’s avonds, bij voorkeur voor je tent, moe en voldaan terugkijken op de dag die is geweest.

Zwaar is het ook. Je neemt namelijk nogal wat mee en dat zit allemaal op of aan je fiets. Naast slim inpakken (regenpak onderin je tas is vaak niet handig), is het ook zaak het gewicht goed te verdelen. Zo verdelen tussen links en rechts dat de fiets in evenwicht is, anders kost het je de hele dag kracht om de koers te houden. Zo inpakken dat het niet gaat klapperen of rammelen, want naast de herrie kost dit ook extra energie. En goed verdelen tussen voor en achter. Als je alles alleen maar achterop doet, komt je voorwiel wel erg los van de weg, wat bij minder grip meteen op problemen stuit. Of je staat op een helling in een lichte versnelling. Een ongewenste wheelie is het resultaat. En alles voorop maakt sturen lastig, en je loopt risico dat je achterrem niets meer doet, of dat je snel over de kop slaat.

Bij vertrek is het altijd even wennen, zo’n volle fiets. Terugschakelen bij een stoplicht is slim, het scheelt veel kracht. En je slingert minder als je snel op snelheid bent. Je hebt echt je schouders nodig om het stuur recht te houden. Na een eerste dag fietsen is er altijd spierpijn in de benen én in de schouders en nek. Bij een beklimming is het zaak goed geconcentreerd te blijven. Door de lage snelheid ga je niet meer vanzelf rechtdoor. Bovendien zijn met een zware fiets de bewegingen wat groter dan bij een fiets zonder bagage.  Daar komt nog bij dat je bij steile bergen en bij vermoeidheid meer gaat trekken aan het stuur, wat slingeren tot gevolg kan hebben.

Na een paar dagen ben je eraan gewend en weet je eigenlijk niet beter. Je kunt goed door kleine ruimtes manoeuvreren, je schakelt op tijd terug in de juiste versnelling en het in balans houden van de fiets gaat steeds soepeler en met minder slingeren. Ook het op- en afstappen is minder een balansoefening, je bent meer één met de fiets. En naarmate je langer zo op pad bent, doet het steeds minder pijn. Je kracht en uithoudingsvermogen nemen toe en een helling die je in het begin nog misselijkmakend was, kom je nu met minder moeite op.

En dan is het voorbij en ga je fietsen zonder bagage. Je springt op je fiets en trapt de fiets op snelheid. Je vliegt uit de startblokken, je stuurt alsof er zes kilo bagage aan je voorwiel zit en slingert veel te veel. Bochten neem je akelig scherp, de fiets laat zich prima platleggen. En met een hoge kruissnelheid leg je met gemak grote afstanden af. Nu ervaar je hoe het is om vrij te fietsen

Zonder bagage is bergen beklimmen veel eenvoudiger. Alpen Zwitserland

, zonder bagage. De wendbaarheid, de snelheid waarmee je optrekt en weer stilstaat, de koerssnelheid, het is een waar genot. Je merkt nu pas me hoe zwaar je bepakte fiets eigenlijk was en hoeveel moeite het koste om deze door het landschap te sturen…

Het is precies dat gevoel dat ik begin te krijgen nu ik sinds 1 september schoolbestuurder af ben. Bestuurder zijn was in het begin wat onwennig, maar gaande weg begreep ik het gewicht en had ik de balans wat meer op orde. Ik raakte eraan gewend en kon het goed volhouden. Nu ik die verantwoordelijkheid heb neergelegd, ervaar ik hetzelfde als na een lange fietsvakantie. De vrije ruimte waarin ik kan bewegen, de snelheid waarmee ik in mijn  hoofd zaken kan uitdenken of afmaken, het is een genot. Er ontstaat ruimte voor nieuwe dingen, of voor dingen echt goed doen. Ik lees drie boeken tegelijk, heb aandacht voor mijn gezin, krijg nieuwe ideeën en heb steeds meer zin om allerlei zaken te gaan doen. Ik heb veel minder kwesties die simultaan mijn aandacht vragen, minder ingewikkelde zaken met veel verschillende belangen en diverse risico’s die zich tegelijk kunnen voordoen. En dat is een lekker gevoel, de ruimte, de vrijheid en de energie. Het fietst erg lekker zonder bagage.

Maar het is zoals het met fietsvakanties ook is. Na een tijdje gaat het toch weer kriebelen.